Kazimierz Dolny trzecie spotkanie

W głębi rynek i Fara

Kazimierz Dolny skradł moje serce już podczas pierwszej wizyty dziewięć lat temu. Były to niezwykłe odwiedziny; nocleg na poddaszu ze skośnym dachem, który mnie kojarzył się z facjatką na Zielonym Wzgórzu. Co jest o tyle dziwne, że również noclegi w Edynburgu w malutkim pokoiku bez skosów kojarzyłam z facjatką Ani Shirley. Może to, co szczególnie miłe sercu kojarzę z lokum ulubionej bohaterki z dzieciństwa.

Teraz jak patrzę na to stare zdjęcie kazimierskiej facjatki to myślę, raczej salon sypialniany niż facjatka

Tamta sprzed lat wycieczka do Kazimierza odbywająca się w ciężkim dla mnie zawodowo czasie, w dodatku przy niesprzyjającej deszczowej pogodzie zostawiła trwały ślad w mojej pamięci, jako romantyczna (choć bez towarzystwa) wyprawa. Spacer po lessowym wąwozie, kawa i słodkości z widokiem na zapłakane deszczem okna, wyludniony mokry rynek z drewnianą studnią. A nawet krople deszczu spadające z metalowej balustrady maleńkiego balkonu - wszystko to budzi miłe wspomnienia.

                                                                Nad dachami Kazimierza (w widokiem na farę)

Tym razem przyjechałyśmy z Magdą na jednodniową wycieczkę z Puław. Pogodę miałyśmy fantastyczną. Po raz pierwszy od dawna o tej porze roku chodziłam w Polsce nie dość, że bez kurtki, to jeszcze bez swetra. W przeciwieństwie do wcześniejszego skupienia się na architekturze renesansowych kamieniczek tym razem postanowiłyśmy pozwiedzać Galerie.

Zanim weszłyśmy do pierwszej tradycyjnie zaczęłyśmy pobyt od kawy i słodkości. Zrobienie paru zdjęć na Rynku napotkało na opór ze strony słoneczka, które oświetlało nie tę najbardziej reprezentacyjną jego część. Kładło się cieniem na renesansową perełkę architektoniczną kamienicy Przybyłów. 

                                                            Kamienica Przybyłów

Święty Krzysztof (jak mówią legendy był olbrzymem) niosący Jezusa i Św. Mikołaj z pastorem

Po kawce weszłyśmy do Muzeum Sztuki Złotniczej i jakie było nasze zaskoczenie, kiedy nie znalazłyśmy tam obiektów złotych czy złoconych, a wyłącznie srebrne. Ja się w zasadzie ucieszyłam, bowiem za zlotem nie przepadam, zdecydowanie preferuję srebro. Choć ci, którzy mnie znają wiedzą, iż biżuterii nie noszę, poza tą ze szkła weneckiego (i to sporadycznie). Natomiast pooglądać czemu nie. Za każdym razem podczas takich wizyt zadziwia mnie kunszt rękodzielników, którzy wyrabiali te misterne cudeńka (małe dzieła sztuki. Choć czasem nie takie małe. Zwłaszcza przedmioty kultu religijnego nie grzeszą skromnością, ale to przecież nie tylko wyraz bogactwa, ale i wiary a także prestiżu:)). Zadziwiają nazwy przedmiotów – solniczka czy pieprzniczka nie dziwią, ale już musztardnica, czy balsamitki. Dziś dodalibyśmy majoneznicę, ketchupnicę, chrzanownicę. Tylko w naszych czasach rzadko kto bawi się w przekładanie sosów z naczyń sklepowych do miseczek czy pojemniczków, nie mówiąc o naczyniach specjalnego przeznaczenia. Zachwyciły mnie przecudnej urody dzbanuszki, cukiernice, patery, koszyczki, szkatułki, a nawet torebeczka ze srebra. Nazywamy z Magdą takie torebeczki teatralnymi. choć kiedyś były to zapewne torebki balowe (ta była tak delikatna i mała, że nie wiem, czy zmieściłaby się tam jedna chusteczka. Oczywiście nie papierowa, a batystowa pięknie haftowana). A skoro torebka służyła do wyjścia na bal to mogła mieścić karnecik, w którym wpisywali się partnerzy do tańca.

Z muzeum Sztuki Złotniczej udałyśmy się do Kamienicy Celejowskiej na wystawę obrazów kazimierskich twórców oraz tych przedstawiających Kazimierz. Najbardziej podobały mi się pejzaże sprzed wieku. Uwielbiam weduty, a te malowane na początku zeszłego stulecia są bardzo w moim guście. Nie dość, że piękne widoczki, bo Kazimierz jest niezwykle fotogeniczny to jeszcze namalowane w stylu, jaki mi bardzo odpowiada, pastelowo i trochę impresjonistycznie, a trochę pod wpływem Szkoły Paryskiej. Byłam zaskoczona zbiorami tej Galerii, gdyż zupełnie się takich nie spodziewałam. Sama nie wiem, czego tam oczekiwałam. Może nie dość dokładnie przeczytałam opis na stronie galerii, a może nie było tam  informacji. Najważniejsze, że obie wyszłyśmy bogatsze o nowe wrażenia. Patrząc na zdjęcia najbardziej przypadły mi do gustu obrazy pana Tadeusza Cieślewskiego. Okazuje się, iż było dwóch artystów tego imienia i nazwiska. Obaj żyli na przełomie wieków XIX i XX, a ojciec przeżył syna. Ponieważ informacje wskazują, iż syn był grafikiem, rzeźbiarzem i pisarzem wnoszę, iż twórcą poniższych obrazów był ojciec.

                                  Kamienica Celejowska (trudno o dobre zdjęcie bo vis a vis stoją auta, które psują widok)

                                                                    Tadeusz Cieślewski Krajobraz z Kazimierza

                                                        Tadeusz Cieślewski Rynek w Kazimierzu

                  Kamienica Gdańska (no nie mogłam przejść obok obojętnie) Abraham Nauman 

        A tak wygląda dziś Kamienica Gdańska (czy to na pewno ta sama kamienica, czy tak się zmieniła przez te sto lat)

Po wyjściu z Galerii przyszedł czas na ucztę kulinarną, ale zanim wstąpiłyśmy do Pensjonatu Pod Wietrzną Górą (którego kuchnię już znałyśmy z wcześniejszego pobytu) wdrapałyśmy się po 72 stopniach do Kościoła Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. Moją uwagę zwróciły malowane w niszach i na murach okalających dziedziniec stacje drogi krzyżowej. Natomiast w niedużym kościele zadziwiła ambona, do której nie prowadziły, jak to ma zwykle miejsce, schodki. Po bliższym przyjrzeniu okazało się, iż wchodzi się na nią z piętra poprzez drzwi w ścianie. Nie wiem, czy dziś jest jeszcze wykorzystywania dla kazań. Ja spotkałam się po raz pierwszy z tego rodzaju amboną-bez schodków, albo nie zauważyłam takiej wcześniej. Co jest raczej mało prawdopodobne, gdyż ambony zazwyczaj są jednym z najbardziej dekoracyjnych miejsc w świątyniach, chętnie je oglądam i fotografuję. Jako pierwsza przychodzi mi do głowy przecudnej urody kamienna ambona w Sienie której kolumny posadowione są na grzbietach lwów, a jako druga oglądana zdecydowanie częściej przepięknie malowana ambona w kościele Mariackim w Gdańsku.

                                      Wewnątrz Świątyni Zwiastowania NMP (ambona na prawej ścianie)

                                                                 Świątynia Zwiastowania NMP

Panna Małgorzata (nie taka święta). Zdjęcie na potwierdzenie ciepłej pogody

Jednak tym, co nas najbardziej zachwyciło była panorama Kazimierza widziana znad murów okalających kościół i dziedziniec.

Kiedy wyszłyśmy z kościoła nasze żołądki domagały się uzupełnienia zapasów. Restauracja w Pensjonacie Wietrzna Góra zaspokoiła oczekiwania. Pensjonat mieści się we wnętrzach XVII wiecznej kamienicy. Na ścianach znajdują się obrazy lokalnych artystów przedstawiające w dużej mierze Kazimierz Dolny (zwany kiedyś Wietrzną Górą). Obiadek był bardzo smaczny.

                                                                  W Pensjonacie Pod Wietrzną Górą

                                                   z marynistycznym akcentem na ścianie (bardzo lubię takie akcenty)

Potem po odwiedzeniu Fary snułyśmy się po miasteczku metodą Herberta - prosto, pierwsza w prawo, potem w lewo, czyli gdzie oczy i nogi poniosą. Takie chodzenie bez celu bywa całkiem przyjemne i można nań sobie pozwolić kiedy odwiedza się miejsce po raz kolejny, kiedy czas nie goni i nie żal, że nie dotrze się w określone miejsce.

Nie wiem, jak Magda, ale ja na pewno tam wrócę, bo Kazimierz to miejsce, do którego się chętnie wraca.

Zawsze na odwiedziny wybieram dzień powszedni, poza sezonem, a taki wybór odpłaca mi się mniejszą ilością odwiedzających.

Parę zdjęć z naszego snucia się po miasteczku