Kazimierz Dolny trzecie spotkanie

W głębi rynek i Fara

Kazimierz Dolny skradł moje serce już podczas pierwszej wizyty dziewięć lat temu. Były to niezwykłe odwiedziny; nocleg na poddaszu ze skośnym dachem, który mnie kojarzył się z facjatką na Zielonym Wzgórzu. Co jest o tyle dziwne, że również noclegi w Edynburgu w malutkim pokoiku bez skosów kojarzyłam z facjatką Ani Shirley. Może to, co szczególnie miłe sercu kojarzę z lokum ulubionej bohaterki z dzieciństwa.

Teraz jak patrzę na to stare zdjęcie kazimierskiej facjatki to myślę, raczej salon sypialniany niż facjatka

Tamta sprzed lat wycieczka do Kazimierza odbywająca się w ciężkim dla mnie zawodowo czasie, w dodatku przy niesprzyjającej deszczowej pogodzie zostawiła trwały ślad w mojej pamięci, jako romantyczna (choć bez towarzystwa) wyprawa. Spacer po lessowym wąwozie, kawa i słodkości z widokiem na zapłakane deszczem okna, wyludniony mokry rynek z drewnianą studnią. A nawet krople deszczu spadające z metalowej balustrady maleńkiego balkonu - wszystko to budzi miłe wspomnienia.

                                                                Nad dachami Kazimierza (w widokiem na farę)

Tym razem przyjechałyśmy z Magdą na jednodniową wycieczkę z Puław. Pogodę miałyśmy fantastyczną. Po raz pierwszy od dawna o tej porze roku chodziłam w Polsce nie dość, że bez kurtki, to jeszcze bez swetra. W przeciwieństwie do wcześniejszego skupienia się na architekturze renesansowych kamieniczek tym razem postanowiłyśmy pozwiedzać Galerie.

Zanim weszłyśmy do pierwszej tradycyjnie zaczęłyśmy pobyt od kawy i słodkości. Zrobienie paru zdjęć na Rynku napotkało na opór ze strony słoneczka, które oświetlało nie tę najbardziej reprezentacyjną jego część. Kładło się cieniem na renesansową perełkę architektoniczną kamienicy Przybyłów. 

                                                            Kamienica Przybyłów

Święty Krzysztof (jak mówią legendy był olbrzymem) niosący Jezusa i Św. Mikołaj z pastorem

Po kawce weszłyśmy do Muzeum Sztuki Złotniczej i jakie było nasze zaskoczenie, kiedy nie znalazłyśmy tam obiektów złotych czy złoconych, a wyłącznie srebrne. Ja się w zasadzie ucieszyłam, bowiem za zlotem nie przepadam, zdecydowanie preferuję srebro. Choć ci, którzy mnie znają wiedzą, iż biżuterii nie noszę, poza tą ze szkła weneckiego (i to sporadycznie). Natomiast pooglądać czemu nie. Za każdym razem podczas takich wizyt zadziwia mnie kunszt rękodzielników, którzy wyrabiali te misterne cudeńka (małe dzieła sztuki. Choć czasem nie takie małe. Zwłaszcza przedmioty kultu religijnego nie grzeszą skromnością, ale to przecież nie tylko wyraz bogactwa, ale i wiary a także prestiżu:)). Zadziwiają nazwy przedmiotów – solniczka czy pieprzniczka nie dziwią, ale już musztardnica, czy balsamitki. Dziś dodalibyśmy majoneznicę, ketchupnicę, chrzanownicę. Tylko w naszych czasach rzadko kto bawi się w przekładanie sosów z naczyń sklepowych do miseczek czy pojemniczków, nie mówiąc o naczyniach specjalnego przeznaczenia. Zachwyciły mnie przecudnej urody dzbanuszki, cukiernice, patery, koszyczki, szkatułki, a nawet torebeczka ze srebra. Nazywamy z Magdą takie torebeczki teatralnymi. choć kiedyś były to zapewne torebki balowe (ta była tak delikatna i mała, że nie wiem, czy zmieściłaby się tam jedna chusteczka. Oczywiście nie papierowa, a batystowa pięknie haftowana). A skoro torebka służyła do wyjścia na bal to mogła mieścić karnecik, w którym wpisywali się partnerzy do tańca.

Z muzeum Sztuki Złotniczej udałyśmy się do Kamienicy Celejowskiej na wystawę obrazów kazimierskich twórców oraz tych przedstawiających Kazimierz. Najbardziej podobały mi się pejzaże sprzed wieku. Uwielbiam weduty, a te malowane na początku zeszłego stulecia są bardzo w moim guście. Nie dość, że piękne widoczki, bo Kazimierz jest niezwykle fotogeniczny to jeszcze namalowane w stylu, jaki mi bardzo odpowiada, pastelowo i trochę impresjonistycznie, a trochę pod wpływem Szkoły Paryskiej. Byłam zaskoczona zbiorami tej Galerii, gdyż zupełnie się takich nie spodziewałam. Sama nie wiem, czego tam oczekiwałam. Może nie dość dokładnie przeczytałam opis na stronie galerii, a może nie było tam  informacji. Najważniejsze, że obie wyszłyśmy bogatsze o nowe wrażenia. Patrząc na zdjęcia najbardziej przypadły mi do gustu obrazy pana Tadeusza Cieślewskiego. Okazuje się, iż było dwóch artystów tego imienia i nazwiska. Obaj żyli na przełomie wieków XIX i XX, a ojciec przeżył syna. Ponieważ informacje wskazują, iż syn był grafikiem, rzeźbiarzem i pisarzem wnoszę, iż twórcą poniższych obrazów był ojciec.

                                  Kamienica Celejowska (trudno o dobre zdjęcie bo vis a vis stoją auta, które psują widok)

                                                                    Tadeusz Cieślewski Krajobraz z Kazimierza

                                                        Tadeusz Cieślewski Rynek w Kazimierzu

                  Kamienica Gdańska (no nie mogłam przejść obok obojętnie) Abraham Nauman 

        A tak wygląda dziś Kamienica Gdańska (czy to na pewno ta sama kamienica, czy tak się zmieniła przez te sto lat)

Po wyjściu z Galerii przyszedł czas na ucztę kulinarną, ale zanim wstąpiłyśmy do Pensjonatu Pod Wietrzną Górą (którego kuchnię już znałyśmy z wcześniejszego pobytu) wdrapałyśmy się po 72 stopniach do Kościoła Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. Moją uwagę zwróciły malowane w niszach i na murach okalających dziedziniec stacje drogi krzyżowej. Natomiast w niedużym kościele zadziwiła ambona, do której nie prowadziły, jak to ma zwykle miejsce, schodki. Po bliższym przyjrzeniu okazało się, iż wchodzi się na nią z piętra poprzez drzwi w ścianie. Nie wiem, czy dziś jest jeszcze wykorzystywania dla kazań. Ja spotkałam się po raz pierwszy z tego rodzaju amboną-bez schodków, albo nie zauważyłam takiej wcześniej. Co jest raczej mało prawdopodobne, gdyż ambony zazwyczaj są jednym z najbardziej dekoracyjnych miejsc w świątyniach, chętnie je oglądam i fotografuję. Jako pierwsza przychodzi mi do głowy przecudnej urody kamienna ambona w Sienie której kolumny posadowione są na grzbietach lwów, a jako druga oglądana zdecydowanie częściej przepięknie malowana ambona w kościele Mariackim w Gdańsku.

                                      Wewnątrz Świątyni Zwiastowania NMP (ambona na prawej ścianie)

                                                                 Świątynia Zwiastowania NMP

Panna Małgorzata (nie taka święta). Zdjęcie na potwierdzenie ciepłej pogody

Jednak tym, co nas najbardziej zachwyciło była panorama Kazimierza widziana znad murów okalających kościół i dziedziniec.

Kiedy wyszłyśmy z kościoła nasze żołądki domagały się uzupełnienia zapasów. Restauracja w Pensjonacie Wietrzna Góra zaspokoiła oczekiwania. Pensjonat mieści się we wnętrzach XVII wiecznej kamienicy. Na ścianach znajdują się obrazy lokalnych artystów przedstawiające w dużej mierze Kazimierz Dolny (zwany kiedyś Wietrzną Górą). Obiadek był bardzo smaczny.

                                                                  W Pensjonacie Pod Wietrzną Górą

                                                   z marynistycznym akcentem na ścianie (bardzo lubię takie akcenty)

Potem po odwiedzeniu Fary snułyśmy się po miasteczku metodą Herberta - prosto, pierwsza w prawo, potem w lewo, czyli gdzie oczy i nogi poniosą. Takie chodzenie bez celu bywa całkiem przyjemne i można nań sobie pozwolić kiedy odwiedza się miejsce po raz kolejny, kiedy czas nie goni i nie żal, że nie dotrze się w określone miejsce.

Nie wiem, jak Magda, ale ja na pewno tam wrócę, bo Kazimierz to miejsce, do którego się chętnie wraca.

Zawsze na odwiedziny wybieram dzień powszedni, poza sezonem, a taki wybór odpłaca mi się mniejszą ilością odwiedzających.

Parę zdjęć z naszego snucia się po miasteczku

Październik z Widokiem na Sekwanę i Pont Marie Meli Muter (spóźnienie spowodowane nagłą weną:)

(Widok na Sekwanę i Pont Marie - Villa La Fleur październik  2026 r.- zdjęcie własne)

Wybór malarza nasuwa się sam. Mamy dziesiąty miesiąc roku (choć publikacja w listopadzie) a w moim malarskim cyklu miesiąc z obrazem wystąpiły do tej pory jedynie dwie kobiety, obie cudzoziemki. A że pierwszego października odwiedziłyśmy z Magdą naszą ulubioną Villę La Fleur w Konstancinie Jeziornej, gdzie prezentowana jest wystawa  Mela Muter współ-odczuwanie świata nie było wątpliwości, kto zostanie bohaterką cyklu w październiku. Melania Muter a właściwie Mutermilch z domu Klingsland malowała to, co ją poruszało. Chętnie malowała portrety. Nie były to jednak portrety, jakie zamówiły by sobie bogate arystokratki, chcące powiesić obraz w salonie nad kominkiem. Mela nie upiększała swoich modeli, wydobywała z nich to co głęboko ukryte. Są to smutne, a często zniekształcone postacie, nie stroniła od malowania kalet, ślepców, czy osób o wynaturzonych kształtach (vide Katalończyk). Te osoby były dla niej prawdziwe, niczego nie ukrywały. Mela chętnie malowała też drzewa, które uczłowieczała, najchętniej stare, z sękatymi i powykrzywianymi pniami, powyginanymi konarami w dramatycznych gestach. Wg niej symbolizowały ludzkie trwanie mimo przeciwności losu (str.194 Mela Muter Gorączka życia Karoliny Prewędzkiej). Często też malowała wodę (nieokiełznana, niszczycielska woda, a jednocześnie oczyszczająca. Jej symbolika poruszała Muter. Malowała wody oceanu, morza, zatok, jezior i rzek. Chyba najchętniej poza Sekwaną Rodan, nad którym leży Awignon. str. 307 tamże). Ja za portretami nie przepadam, ale muszę się pochwalić, że wiele z portretów namalowanych przez Melę rozpoznaję od razu. Może to z powodu częstych spotkań z jej obrazami, a może dzięki temu, że są niepowtarzalne. Jej obraz starej kobiety, w chusteczce na głowie nieodmiennie mnie porusza i wzrusza. Przypomina mi moją babcię. Ale nie o nim chcę tu pisać. 

Z pośród bardzo wielu obrazów zgromadzonych na wystawie wybrałam obraz przedstawiający i wodę, i drzewa i fragment Paryża. A jest to miasto szczególnie mi bliskie. Chyba mam wyidealizowaną jego wizję, bo będąc tam widzę je oczami impresjonistów i malarzy Szkoły Paryskiej. Nie widzę jego brudu, zgiełku, tłumów, chaosu, nie widzę zła, jakie czai się na ulicach, ale widzę takie romantyczno-sielskie obrazki. Zamykam oczy na ten wandalizm, jaki ma ostatnio miejsce i chodzę uliczkami, na których przysiadywał Pissaro, Monet czy właśnie Mela Muter.

Widok na Sekwanę i Pont Marie mimo dramatycznie powyginanych konarów drzew na pierwszym planie wydaje się pogodny. Dzień jest słoneczny, w oddali widać zarys świątyni (Notre Dame?). Na wodzie kołyszą się barki. Oczami wyobrażni widzę barkę, w której swego czasu zamieszkał Wiliam Wharton (amerykański pisarz), którego wspominałam w poprzednim poście. Mieszkał tam kilka lat, zanim przeniósł się do Starego Młyna w Burgundii.

Obraz powstał w latach dwudziestych zeszłego stulecia. Nie znam dokładnej daty powstania, nie mogę zatem stwierdzić, czy powstał tuż po I wojnie, kiedy ludzie zaczynali wychodzić z traumy okrutnych doświadczeń i nie myśleli o powtórce z historii, czy już w czasach powszechnej wiedzy na temat terroru po Rewolucji w Rosji, czy może na początku Wielkiego Kryzysu.

Wydaje się taki pogodny, jasny i ciepły. Ale Mela Muter nie malowała pogodnych pejzaży. Ciemne powyginane drzewa może są zapowiedzą niepokojów już istniejących, albo tych przeczuwanych. Jej towarzysze z Międzynarodówki (w tym Lefebvre jej wielka miłość) w 1920 roku walczyli w Rosji o wolność naszą i waszą. Francja nie pozwoliła na powrót do kraju. Postanowili dostać się do Norwegii (neutralnej w czasie I wojny) drogą morską. Wszyscy zginęli w odmętach wód Barentsa. Więc może to wcale nie jest taki sobie pogodny widoczek. Nie mniej mnie się bardzo podoba.

Jak mówią dzieło po stworzeniu żyje własnym życiem i każdy widzi w nim to, co jemu w duszy gra. A ja zamykam oczy na wydarzenia ostatnich dni i widzę Paryż moich wyobrażeń, spacer nad Sekwaną w pogodny ciepły dzień, zaglądam w okna barek i podglądam toczące się tam życie. Może dojrzę kolejnego pisarza, który porzucił mieszkanie w betonowych ścianach apartamentowców na rzecz kontaktu z naturą i swobody przemieszczania bez automobili czy metra. Choć niestety tu mi się wdziera w pamięć natrętna myśl o zanieczyszczonych przez stulecie wodach Sekwany. Ale ponoć już jest iskierka nadziei po latach prac nad oczyszczaniem rzeki.

Ten obraz był prezentowany na wystawie W drodze w Desa Uniculum w sierpni 2023 r.. Pamiętam, że byłam wówczas w Warszawie i miałam na nią iść, ale… coś tam wypadło i się nie udało. Teraz obejrzałam go w Konstancinie Jeziornej. Na wystawie, na której ze zdziwieniem, ale i radością skonstatowałam, iż większość wypożyczonych obrazów pochodziła ze zbiorów prywatnych oraz ze zbiorów Desa Unicum. Nie zauważyłam tam ani jednego obrazu z muzeów państwowych. Udostępnianie prywatnych zbiorów, których nie można obejrzeć nigdzie indziej jest zawsze dodatkową atrakcją wystaw czasowych. 

Zdjęcie ze strony Desa Unicum

Wystawa będzie prezentowana do 28 luty 2027 r. (o ile nie zostanie przedłużony termin ekspozycji, co jak zauważyłam często się zdarza. Jednak część obrazów wraca do swych właścicieli). Obraz dziś także należy do prywatnego kolekcjonera. 

Jeszcze do niedawna miałam problem z napisaniem czegokolwiek, pod koniec października przygotowałam trzy wpisy jednego dnia :) Stąd kolejne opóźnienie w malarskim cyklu.

Nałęczów uroki uzdrowiska

Stare Łazienki Nałęczów

Wybór tego kierunku podróży (Puławy i Nałęczów) nie był moim pomysłem. Ale jak dołożyłam do tego Kazimierz Dolny, teatralną Warszawę oraz wystawę w Konstancinie Jeziornej to pomyślałam czemu nie. Miło jest odkrywać nowe miejsca. Nałęczów dotychczas kojarzyłam wyłącznie z Parkiem Zdrojowym. Z wiekiem zaś parki i ogrody odwiedzam coraz chętniej. Tuż przed wyjazdem poczytałam o pięknych willach, Muzeum Prusa i wąwozach lessowych.

Tych ostatnich niestety nie udało nam się odwiedzić, gdyż zabrakło czasu. 

Przyjechałyśmy do Nałęczowa bardzo wcześnie rano zachęcone krótkim czasem podróży pociągiem. Niestety okazało się, że zatrzymuje się on pięć kilometrów od miasteczka. Jako, że była to niedziela a miejscowe autobusy kursowały rzadko skorzystałyśmy z taksówki. Ta zawiozła nas pod samą bramę parkową i to co początkowo wydawało nam się wadą (zbyt wczesne przybycie) okazało się zaletą. Niedziela rozleniwiła kuracjuszy, a zatem miałyśmy niemal cały park dla siebie. Dzień był słoneczny i zapowiadało się, iż będzie ciepło.  Obeszłyśmy park wzdłuż i wszerz robiąc sobie sesje zdjęciowe tudzież czyniąc rozeznanie, gdzie można będzie wrócić na obiad, a gdzie napić się kawy. Wspólne podróżowanie ma pewną wadę - robimy dużo zdjęć sobie nawzajem, a mniej atrakcyjnym obiektom. Musiałam trochę się napracować nad wygumkowaniem naszych facjat ze zdjęć. 

Sanatorium Książę Józef

Nałęczowski Park spodobał mi się od pierwszego wejrzenia, jest wystarczająco rozległy, aby można było w nim spacerować bez znudzenia, jest zadbany, wiele budowli zostało odrestaurowanych. Prace nad przywróceniem dawnego wizerunku parku nadal trwają, co oznacza, iż za rok, czy dwa będzie on jeszcze ładniejszy. Bardzo lubię rzeźbę w przestrzeni parkowej. Ładnie mi się ona komponuje wśród drzew, krzaków, czy wodnych akwenów. Nie będę oryginalna, jeśli stwierdzę, że najbardziej podobały mi się akcenty związane z Bolesławem Prusem (czyli Aleksandrem Głowackim) – autorem powieści, z których najbardziej znane są Lalka, Faraon czy Emancypantki. Przynajmniej mojemu pokoleniu. Był siedzący na ławeczce pisarz, a też wielki bicykl, który się z nim kojarzy, jako, że był admiratorem jazdy na prototypie roweru (o czym ciekawie pisze nasz kolega blogowy bazyl we wpisie) Równie ładnie prezentowały się ławeczki z takimi dodatkami, jak wielki parasol, czy pochylone ku sobie latarenki imitujące parę zakochanych. Miałam wrażenie, że mogłabym tak spacerować i spacerować. Wokół domu Zdrojowego kwitły jeszcze dalie i begonie, co ożywiało krajobraz. Z ogromnej ilości domów sanatoryjnych to nie Stare Łazienki a Sanatorium Książę Józef najbardziej mnie urzekło. Miały na to zapewne wpływ drewniane balustradki zdobiące frontową część budynki tuż nad wejściem głównym. Budowę obiektu zlecił Fortunat Nowicki - dyrektor zakładu kąpielowego w Nałęczowie. Był lekarzem i społecznikiem, za udział w powstaniu styczniowym zesłany został w głąb Rosji. Po kilkunastu latach wrócił do kraju właśnie do Nałęczowa. Na zesłaniu praktykował w zakładach leczniczych, a jego dom był miejscem spotkań dla innych zesłańców. Interesował się literaturą, przyjaźnił z Lelewelem i Kraszewskim. Najpierw na zesłaniu, potem w Nałęczowie badał zawartość wód żelazistych i ich właściwości lecznicze. Ciekawostką jest, iż przyjęta na wychowanie przez Nowickiego i jego żonę Faustyna Morzycka była pierwowzorem Siłaczki w nowelce Żeromskiego. Sanatorium otrzymało swą nazwę na część księcia Józefa Poniatowskiego. W Parku Zdrojowym znajduje się wiele ciekawych zakątków, jak również miejsc, w których można zjeść czy delektować się słodkościami. My na kawkę wstąpiłyśmy do Domu Czekolady, a na obiadek i przepyszne policzki wieprzowe oraz łososia w zielonym sosie do Restauracji Termy Pałacowe.

Za mała jestem do tego roweru (a za duża do wymazania)

Najbardziej urokliwą uliczką Nałęczowa jest ulica Lipowa, przy której znajduje się spora ilość willi, a każda z nich jest inna. Najbardziej znaną jest Willa Pod Matką Boską zwana Ewelina (od imienia kobiety, która ponad sześćdziesiąt lat temu założyła tam pensjonat). Wzniesiony pod koniec XIX wieku w stylu włoskim budynek gościł Prusa, który pisał tu min fragmenty Lalki czy Placówki. Niestety podczas naszej wizyty w Nałęczowie willa była pełna gości (mieści się tam restauracja, kawiarnia oraz galeria sztuki). Trudno było nie tylko wejść do środka, ale też zrobić w miarę dobre zdjęcie.

Księga gości zawiera nazwiska wielu znanych pisarzy, czy ludzi ze świata filmu. Mnie zaintrygowało, iż gościł w niej Wiliam Wharton - pisarz, którego książkami swego czasu się zaczytywałam (dziś może bym inaczej je odbierała, ale Wieści nadal uważam za fajne czytadło wigilijne). Zdecydowanie bardziej łaskawa okazała się Willa Nagórze (czy Na Górze) – nazwana przeze mnie Zieloną. Powstała w podobnym czasie, co Willa Pod Matką Boską w stylu szwajcarskim dla ziemianina o nazwisku Nagórski. Z uwagi na swą drewnianą zabudowę i kolor fasady wyróżniała się spośród pozostałych bądź to murowanych bądź drewnianych w odcieniach brązu budowli.

Nałęczów przypominał mi Zakopane. Co prawda byłam tam tylko raz, ale z uwagi na wielość gości (mimo, iż było to ładnych parę lat temu) nie mam ochoty wracać. Tutaj mimo niedzieli, tudzież kiermaszu czy jarmarku, na którym zaopatrzyłyśmy się w pamiątkowe gadżety było spokojnie.

Staw i Altana Zakochanych

Rzadko mam okazję oglądać drewniane świątynie, może dlatego bardzo zaciekawił mnie kościół pod wezwaniem Św. Karola Boromeusza. Zbudowany jest w stylu zakopiańskim wg projektu Stanisława Witkiewicza ojca Stanisława Ignacego znanego bardziej jako Witkacy. I wstyd się przyznać, ale dopiero teraz uświadomiłam sobie, iż myliłam do tej pory obrazy ojca z obrazami syna. Oglądając obrazy ojca przypisywałam ich autorstwo synowi, dziwiąc się jednocześnie, iż są takie „normalne”. Znaczy niepowykrzywiane. A przecież Witkacy eksperymentator malował w tak charakterystyczny sposób, że trudno jego malarstwo pomylić z jakimkolwiek innym. 

Kościółek wybudowano ze środków prywatnych państwa Benni (warszawskiego lekarza Karola i jego żony Ludwiki). Nie mając potomstwa a będąc ludźmi głęboko religijnymi (i zapewne zamożnymi) postanowili wybudować świątynię dla kuracjuszy. Kościółek jest mikroskopijny, choć w dziesięciu ławeczkach zapewne znajdą pociechę potrzebujący. Świątynia jest skromna, ale niezwykle klimatyczna i fotogeniczna. Naszą uwagę zwróciły metaloplastyczne dekoracje poręczy przy schodkach do kościółka.

Kościół pod wezwaniem Św. Karola Boromeusza

No i jeden z celów naszej wyprawy, jako, że obie kochamy literaturę, a już Prusa ubóstwiamy – Muzeum pisarza. I tu wyszło nasze nieprzygotowanie – kiedy okazało się, iż muzeum, czy raczej nazwałabym to izba pamięci mieści się w Domu który kiedyś stanowił ochronkę dla dzieci. Czytając tablicę informacyjną miałyśmy niezły mętlik w głowach, idąc do Prusa a trafiając na Żeromskiego. To Stefan Żeromski był inicjatorem budowy Ochronki dla dzieci z honorariów ze sprzedaży książek, a także datków oraz kwot z koncertów i przedstawień amatorskich. Ochronkę nazwano imieniem syna pisarza Adama Żeromskiego, który zmarł przedwcześnie w wieku lat 19. Ochronkę wybudowano w stylu zakopiańskim – połączenie kamienia i drewna. Dziś mieszczą się tu tymczasowo pamiątki po Bolesławie Prusie (wcześniej mieściły się w Pałacu Małachowskich). Został tu odtworzony dzięki fotografiom gabinet pisarza, znajduje się replika biurka, maszyna do pisania, a także okulary. Mnie zaciekawiło i rozśmieszyło świadectwo dojrzałości zaczynające się słowami Młodzian Aleksander Głowacki obyczajami wzorowiemi zalecający się, .. po ukończeniu całkowitego kursu nauk … pragnąc przekonać nas jaką korzyść z takowych odniósł wypracował pod naszym okiem i bez obcej pomocy rozprawy w języku polskim i łacińskim na temata przez nas zadane i tak dalej… Oceny miał Aleksander w połowie celujące, w połowie dostateczne. Zadziwiła mnie ocena dostateczna z logiki, bo to był jedyny przedmiot, którego nie musiałam się uczyć, bo doskonale to rozumiałam bez nauki. Do dziś nie mogę znieść braki logiki w argumentacji😊W Muzeum znajdowały się różne wydania dzieł Prusa, listy, zdjęcia, ale są też pamiątki po Stefanie Żeromskim, jak model willi Górskich, w której Żeromski był guwernerem dzieci Górskich i gdzie pisał Siłaczkę oraz Zmierzch. Są tam też stare ryciny Nałęczowa a także Puław.

Villa Ewelina (tylko z daleka, z bliska wciąż ktoś wchodził w kadr)

Villa Zielona

W Muzeum Prusa

świadectwo dojrzałości Aleksandra Głowackiego

Muzeum Prusa w dawnej Ochronce wybudowanej na zlecenie Żeromskiego

Na koniec zafundowałyśmy sobie wycieczkę Retro meleksem. Planującym odwiedziny w Nałęczowie polecałabym taką wycieczkę na początku odwiedzin, gdyż daje dobre rozeznanie, co warto obejrzeć.

I tak wycieczka do Nałęczowa która miała być jedynie spacerkiem po parku i po Lipowej alei okazała się też spotkaniem ze światem literatury i sztuki oraz z pyszną kuchnią. Na wystawę ilustracji i rycin Michała Elwiro Andriollego trafiłyśmy przez przypadek szukając drogi do Muzeum Prusa. Ucieszyło mnie to bardzo, bo odkąd pamiętam słyszałam o wydaniu Pana Tadeusza z ilustracjami Andriollego, a nigdy ich nie widziałam. A okazuje się, iż był on mocno związany z Nałęczowem (spędził tu ostatnie lata życia i tu został pochowany)

Z wystawy ilustracji Andriollego (ta z Pana Tadeusza)

Ilustracja do Romeo i Julia

metaloplastyka przy schodkach do kościółka Św. Karola Boromeusza

Pyszny obiadek

Ławeczka zakochanych

To była bardzo udana wycieczka i będę ją dobrze wspominać

Początek spaceru zapowiadał się chłodno, ale słoneczko wskazywało, iż to będzie ładny dzień

wiklinowe rzeźby przed Domkiem Zdrojowym- Sztuka obserwacji sztuki

Ewo czy takie zdjęcie zaspokoi twoje życzenie